hy    |   fr

Տաշտախիլ լինիմ

sv.

to have branches torn away;
to be rooted up or out;
— առնել, to root out, to pull up, to pluck up.

ՏԱՇՏԱԽԻԼ ԼԻՆԵԼ. Խլիլ որթոյ տաշտիւք հանդերձ.

Տաշտախիլ եղեն որթք գինեբեր այգեաց նոցա. (Եղիշ. ՟Ը։)